Dzień 1. Podstawy psychoterapii poznawczo-behawioralnej dzieci i młodzieży. Wprowadzenie.
Dla większości rodziców przełomowe odkrycie psychologii z początku XX wieku wydaje się być całkowicie banale. Widzimy na co dzień, że dziecko czy nastolatek nie jest małą kopią dorosłej osoby i jego sposób odbierania i rozumienia rzeczywistości jest zdecydowanie odmienny niż nasz, dorosłych. W psychoterapii jest podobnie jak w codziennym życiu. Tak jak z dziećmi rozmawiam i spędzam czas inaczej niż ze znajomymi czy bliskimi w moim wieku, tak samo inaczej pracuję na sesji z kimś, kto ma 10, 15, czy trzydzieści lat. Można powiedzieć, że to kilka odmiennych rodzajów terapii. Dlaczego kilka? Ponieważ nie możemy w ten sam sposób pracować z sześciolatkiem, jedenastolatkiem, czternastolatkiem lub maturzystą. Jako rodzice wiemy, że trochę odmiennie wychowujemy dzieci w różnym wieku. W bardzo dużym uproszczeniu – sześciolatek by uczyć się nowych rzeczy potrzebuje ich ćwiczyć i doświadczać razem z ważnym dorosłym, jedenastolatek dalej uczy się przez doświadczenie (czasami sam, często z ważnym dorosłym), jego myślenie jest bardzo konkretne, czternastolatek ma już rozwinięte myślenie abstrakcyjne, ale nie ma na tyle silnej autonomii by z wieloma zadaniami poradzić sobie sam bez rodziców lub innych ważnych dorosłych. Dla młodego dorosłego ważne jest budowanie autonomii i „wybicie się na niepodległość”. Niechętnie widzi angażowanie się jego rodziców w terapię. Ważne jest dla niego samodzielne wybranie celów do pracy. Ta wiedza przydaje się nam w prowadzeniu psychoterapii.
W trakcie warsztatu zostaną omówione podstawowe założenia psychoterapii dzieci i młodzieży oraz podobieństwa i różnice w pracy z nastolatkami i osobami dorosłymi. Dla wielu osób uczących się lub zaczynających prowadzić psychoterapię dużą trudnością jest przeprowadzenie całego procesu leczenia dziecka lub nastolatka od momentu pierwszej wizyty do zakończenia leczenia.

Program:
    1. Czym różni się psychoterapia dzieci i młodzieży od pracy z dorosłymi.
    2. Różne podejścia behawioralne i behawioralno – poznawcze w pracy z dziećmi i nastolatkami oraz ich rodzinami
    3. Zbieranie wywiadu, diagnoza, wybór programu terapeutycznego
    4. Rola rodziców w terapii
    5. Wybór protokołu leczenia na podstawie diagnozy i wstępnej konceptualizacji,  ustalanie celów,
    6. Struktura sesji,
    7. Zastosowanie konkretnych technik terapeutycznych w pracy z dzieckiem i nastolatkiem.
    8. Planowanie terapii

Dzień drugi. Konceptualizacja w terapii poznawczo – behawioralnej
Konceptualizacja przypadku w terapii behawioralno- poznawczej opisuje i wyjaśnia problemy zgłaszane przez pacjenta podczas terapii. Jej podstawową funkcją jest ukierunkowanie terapii na zmniejszenie stresu leczonej osoby i zwiększenie jej odporności na doświadczane trudności. Osiągnięcie tych celów jest możliwe, gdy konceptualizacja spełnia kilka funkcji: podsumowuje doświadczenia pacjenta, normalizuje jego doświadczenia, promuje zaangażowanie, złożone cele lub problemy czyni możliwymi do realizacji oraz porządkuje kolejne interwencje. Ponadto, identyfikuje mocne strony pacjenta i sugeruje jak zwiększyć odporność na doświadczany stres, proponuje najprostsze interwencje, uprzedza wystąpienie trudności, pomaga zrozumieć brak efektów w terapii oraz umożliwia prowadzenie wysokiej jakości superwizji. Z tego względu nabycie umiejętności dokonywania prawidłowej konceptualizacji w modelu poznawczo-behawioralnym jest jedną z podstawowych umiejętności terapeuty.
Z drugiej strony po postawieniu diagnozy terapeuci poznawczo – behawioralni mogą rozpocząć i prowadzić terapię według programów leczenia konkretnych zaburzeń, których skuteczność została potwierdzona w wielu badaniach. Niestety w czasie prowadzenia terapii może się zdarzyć, że pacjent nie odpowiada na typowe leczenie w ramach CBT. W takim wypadku konieczne jest odkrycie jego przekonań lub schematów, które powodują, że zmiana nie jest możliwa.

W czasie warsztatu zajmiemy się na podstawie przedstawionych przypadków tworzeniem konceptualizacji poznawczej pacjentów oraz odkrywaniem jakie zmiany w stosunku do „standardowej” terapii poznawczo – behawioralnej terapeuta powinien wprowadzić do pracy z klientem.

Program:
    9. Ramowy schemat prowadzenie terapii poznawczo – behawioralnej
    10. Zbieranie wywiadu, tworzenie wstępnej konceptualizacji,
    11. Model konceptualizacji przypadku wg j. Beck i  M. Reinecke
    12. Wybór protokołu leczenia na podstawie diagnozy i wstępnej konceptualizacji,  ustalanie celów,
    13. Struktura sesji,
    14. Zastosowanie konkretnych technik terapeutycznych w pracy z dzieckiem i nastolatkiem.
    15. Planowanie terapii
Forma prowadzenia zajęć:
Krótki wstęp teoretyczny, prezentacja i omówienie przypadków, prezentacja i ćwiczenie konkretnych technik terapeutycznych indywidualnie i w grupach, prezentacje multimedialne. Bardzo dużo praktycznych zajęć. Konieczny aktywny udział własny.

1. Podział zaburzeń psychicznych u dzieci i młodzieży w oparciu o kryteria aktualnie obowiązujących klasyfikacji diagnostycznych (ICD-10/ICD-11, DSM-5, DC:0-5).
2. Omówienie prawidłowego profilu rozwojowego dzieci i młodzieży.
3. Etiologia zaburzeń psychicznych dzieci i młodzieży oraz ich występowanie z podziałem na grupy wiekowe.
4. Rozpoznawanie objawów najczęstszych zaburzeń psychicznych dzieci i młodzieży – przypadki kliniczne.
5. Podstawowe grupy leków stosowane w psychiatrii dzieci i młodzieży – wymiar praktyczny leczenia psychiatrycznego w pracy psychoterapeuty.
6. Zachowania autoagresywne; myśli, plany i tendencje samobójcze – ocena zagrożenia i metody postępowania.
7. Wpływ pandemii COVID-19 na zdrowie psychiczne dzieci i młodzieży.
8. Organizacja systemu psychiatrycznej opieki zdrowotnej.
9. Aspekty prawne i etyczne diagnostyki oraz terapii zaburzeń psychicznych dzieci i młodzieży.
10. Zwrócenie uwagi na niezbędny aspekt stworzenia trwałej relacji terapeutycznej pacjent-klinicysta z uwzględnieniem roli rodzica/opiekuna.

Szkolenie poświęcone jest prowadzeniu terapii poznawczo-behawioralnej dzieci i młodszych nastolatków jako uporządkowanego procesu - od pierwszego kontaktu, przez konceptualizację trudności, planowanie interwencji, aż po zakończenie terapii i zapobieganie nawrotom.

Moduł podkreśla znaczenie ram terapii CBT: rzetelnej konceptualizacji, jasnego określenia celów oraz doboru adekwatnego protokołu terapeutycznego. Jednocześnie pokazuje, że nawet najbardziej solidny materiał terapeutyczny wymaga w toku pracy podejmowania decyzji klinicznych, uwzględniania kontekstu rodzinnego i odpowiedniej pracy z rodzicami oraz reagowania na bieżące trudności pojawiające się w procesie.

Szkolenie oparte jest na analizie dwóch rozbudowanych przypadków klinicznych, przez które uczestnicy przechodzą krok po kroku - obserwując, jak rozwija się proces terapii, jakie decyzje są podejmowane na poszczególnych etapach oraz czy i jak modyfikować plan pracy w odpowiedzi na zmieniającą się sytuację dziecka i jego rodziny.

Plan szkolenia:

I Ramy terapii CBT – punkt wyjścia procesu

Znaczenie konceptualizacji, określania celów terapeutycznych oraz doboru adekwatnego protokołu. 
Terapia jako proces oparty na strukturze, ewaluacji i podejmowaniu decyzji klinicznych.

II Case 1 Dziecko

Przypadek analizowany etapowo, od pierwszego zgłoszenia do zakończenia terapii.

1. Zgłoszenie i pierwsze hipotezy

•           Kto zgłasza dziecko i z jakim problemem

•           Język opisu trudności (rodzic / dziecko)

•           Wstępne hipotezy w modelu CBT

•           Czego jeszcze nie wiemy i co warto doprecyzować

•           Czy potrzebuję zdobyć informacje z dodatkowych źródeł

2. Planowanie pierwszych spotkań

•           Kogo zaprosić na pierwsze sesje i w jakiej konfiguracji

•           Cele pierwszych 2–3 spotkań

•           Budowanie relacji i poczucia bezpieczeństwa

•           Ustalanie zasad współpracy

3. Konceptualizacja 

•           Czynniki podtrzymujące problem (dziecko, rodzice, środowisko)

•           Aktualizacja hipotez terapeutycznych

•           Określenie celów terapeutycznych

4. Dobór interwencji i plan terapii

•           Wybór protokołu i kierunku pracy

•           Sekwencjonowanie interwencji poznawczych i behawioralnych

•           Planowanie etapów terapii

5. Praca z dzieckiem i rodzicami w toku procesu

•           Zadania między sesjami

•           Angażowanie rodziców w zmianę

•           Reagowanie na trudności, regres i brak realizacji zadań

•           Współpraca ze szkołą i innymi specjalistami – kiedy i w jakim zakresie

6. Zakończenie terapii i zapobieganie nawrotom

•           Ewaluacja efektów

•           Utrwalanie umiejętności

•           Przygotowanie dziecka i rodziców do samodzielnego radzenia sobie

•           Domknięcie procesu terapeutycznego

III Case 2 – młodszy nastolatek

Przypadek analizowany według tej samej struktury procesu terapeutycznego, z uwzględnieniem różnic rozwojowych.

1. Zgłoszenie i pierwsze hipotezy

•           Powód zgłoszenia (nastolatek / rodzic)

•           Wstępne hipotezy CBT

•           Różnice w rozumieniu trudności

•           Czego jeszcze nie wiemy i co warto doprecyzować

•           Czy potrzebuję zdobyć informacje z dodatkowych źródeł

2. Planowanie pierwszych spotkań

•           Autonomia i poufność

•           Kontrakt terapeutyczny

•           Ustalanie zasad współpracy z rodzicami

3. Konceptualizacja trudności

•           Czynniki podtrzymujące problem

•           Rola relacji i kontekstu szkolnego

•           Aktualizacja hipotez

•           Określenie celów terapeutycznych

4. Dobór interwencji i plan terapii

•           Dobór protokołu

•           Inna sekwencja interwencji

•           Decyzje dotyczące pracy indywidualnej i pracy z rodzicami

5. Praca z nastolatkiem i rodzicami w toku procesu

•           Zadania między sesjami a autonomia

•           Spadek motywacji i opór

•           Współpraca ze szkołą i środowiskiem - kiedy i w jakim zakresie

6. Zakończenie terapii i zapobieganie nawrotom

•           Ewaluacja efektów

•           Wzmacnianie samodzielności

•           Wspólne stworzenie strategii zapobiegania nawrotom

•           Przygotowanie do przyszłych trudności (przedstawienie zdobytych umiejętności jako narzędzi, które mogą wspierać w przypadku pojawienia się trudnych sytuacji w przyszłości)

•           Domknięcie procesu terapeutycznego

IV Wnioski, wątpliwości, pytania.

Forma prowadzenia zajęć:

Zajęcia prowadzone są w formie wykładowo-warsztatowej, z analizą dwóch szczegółowo omawianych przypadków klinicznych. 
Uczestnicy pracują na kolejnych etapach procesu terapeutycznego, wspólnie omawiając możliwe decyzje kliniczne oraz ich konsekwencje.

Czas trwania szkolenia: 20 godzin dydaktycznych

Dialog Motywujący jest formą kontaktu klinicznego z rozmówcą skoncentrowaną na osobie
i zmierzającą do wydobycia jej wewnętrznej motywacji do zmiany. W trakcie rozmowy prowadzonej w duchu Dialogu Motywującego koncentrujemy się na sposobie postrzegania świata klientów i ich systemach wartości. W trakcie rozmowy staramy się dociec, jak wyznawane wartości przystają do chęci wprowadzenia zmiany, wzmacniamy ufność we własne siły klienta i jego gotowość do wprowadzenia zmiany. Umiejętności prowadzenia rozmowy motywującej mogą okazać się przydatne w rozmowach z rodzicami. Celem takich rozmów jest zmotywowanie do zmian postaw rodzicielskich. Wspólnie z rodzicem możemy zobaczyć, jak widzi on problemy i jak może je rozwiązać.

Uczestnicy szkolenia będą mieć szansę nauki umiejętności prowadzenia rozmowy w duchu Dialogu Motywującego.

Cele szkolenia:

• Wprowadzenie do założeń Dialogu Motywującego
• Zapoznanie uczestników szkolenia z pojęciami Dialogu Motywującego
• Poznanie ducha Dialogu Motywującego (współpraca, akceptacja, wydobywanie, współczucie)
• Nauczenie się podstawowych umiejętności DM (pytania otwierające, odzwierciedlenie, podsumowania, afirmowanie)
• Zastosowania Dialogu Motywującego w praktyce klinicznej

Wprowadzenie do Dialogu Motywującego

• Czym jest ambiwalencja? Ambiwalencja jako naturalny etap zmiany.
• Czym nie jest Dialog Motywujący – negatywne praktyki
• Definicja „oporu”. „Opór” a odruch naprawiania.
• Trzy składniki motywacji: ważność, ufność, gotowość
• Duch Dialogu Motywującego (współpraca, akceptacja, wydobywanie, współczucie)
• Wprowadzenie do transteoretycznego modelu zmiany
• Cztery procesy rozmowy motywującej – angażowanie, ukierunkowywanie, wydobywanie, planowanie.
• Nauka podstawowych umiejętności rozmowy motywującej – WIOSŁA (OARS)
• Ćwiczenie umiejętność słuchania niewerbalnego
• Wprowadzenie do myślenia empatycznego
• Formułowanie odzwierciedleń prostych
• Typy odzwierciedleń: odzwierciedlenia proste i odzwierciedlenia złożone (odzwierciedlanie wyolbrzymione, odzwierciedlenie uczuć, odzwierciedlenie ujmujące obie strony problemu, odzwierciedlenie prawdziwego znaczenia)
• Wprowadzenie do afirmowania
• Zadawanie pytań otwartych

Zastosowanie DM w praktyce klinicznej:

• Symulowane rozmowy z rodzicami dzieci autystycznych. Jak motywować do zmian postaw rodzicielskich.

Forma prowadzenia zajęć:

Zajęcia będą prowadzone formą wykładowo-warsztatową. W trakcie zajęć uczestnicy będą zachęcani do aktywnej pracy – praca na wybranych przypadkach, praca w podgrupach, praca na forum, odgrywanie scenek. W trakcie szkolenia zostaną wykorzystane prezentacje multimedialne.

Odborcy szkolenia: Szkolenie przeznaczone jest dla psychologów, pedagogów, nauczycieli i osób pracujących z dziećmi i młodzieżą.

Czas trwania szkolenia: 20 godzin.

„Wiele zasad i technik terapii poznawczo-behawioralnej uznawanene niegdyś za rewolucyjne, włączono do innych form terapii. Do powszechnie uznawanych strategii klinicznych należą obecnie: podtrzymywanie teraputycznej relacji nacechowanej zaufaeniem i opartej na współpracy, informowanie pacjentów o nękających ich problemach oraz wyjaśnienie samego procesu leczenia, a także wprowadzenie wspólnego słownictwa pozwalającego zrozumieć problemy pacjentów, zachowanie zhierarchizowanej postawy teraputycznej skoncentrowanej na wybranym zagadanieniu, rozwój umiejętności radzenia sobie z problemami, udzielanie pacjentowi stałego wsparcia i informacji, zapwnianie mu poczucia nadziei i osobistej skuteczności, prowadzenie badań nad genezą nieadaptacyjnych przekonań i zachowań w relacjach interpersonalnych.” (Reineke M., Clark D., 2005; s. 21)

Cele szkolenia:

• Zrozumienie podejścia poznawczo- behawioralnego- podstawowe założenia

• Analiza rozwoju poznawczego dziecka

• Poznanie technik terapeutycznych w odniesieniu do trudności dziecka i jego możliwości poznawczych

• Wprowadzenie do terapii schematów dzieci i młodzieży- wybrane techniki

Program szkolenia

1. Zapoznanie z podstawowymi złożeniami modelu poznawczego

2. Zapis myśli automatycznych

3. Samoobserwacja

4. Bilans zysków i strat

5. Dowody za i przeciwko

6. Samonagradzanie

7. Samokontrola

8. Planowanie aktywności

9. Relaksacja/ elementy bajko terapii

10. Terapia zabawą

11. Angażowanie rodziców do pracy z dzieckiem

Forma prowadzenia zajęć

Zajęcia będą prowadzone formą wykładowo-warsztatową.

Korzyści z uczestnictwa

• Nauka różnorodnych technik pracy z dziećmi i młodzieżą

• Szersze zrozumienie możliwości pracy z dzieckiem w zależności od etapu rozwoju

• Kształtowanie umiejętności praktycznych w pracy z dziećmi i młodzieżą

Czas trwania szkolenia: 20 godzin dydaktycznych

Odbiorcy szkolenia: psycholodzy, psychiatrzy, pedagodzy oraz studenci powyższych kierunków

Cel szkolenia:

Zapoznanie uczestników z obrazem klinicznym zaburzeń zachowania, technikami terapeutycznymi do pracy nad niepożądanymi zachowaniami. Uczestnicy poznają inne sposoby radzenia sobie z dziećmi zastępując dotychczasowe metody, nowymi bardziej dostosowanymi do trudności przejawianych przez dzieci.

Program szkolenia:

• Obraz kliniczny i diagnoza (zaburzenia opozycyjno-buntownicze oraz zaburzenia zachowania, ADHD)
• Modele terapeutyczne
• Techniki behawioralne
• Współpraca dom – szkoła
• Pomoc systemowa

Forma prowadzenia zajęć: Krótki wstęp teoretyczny, prezentacja i omówienie przypadków, prezentacja i ćwiczenie konkretnych technik terapeutycznych indywidualnie i w grupach, prezentacje multimedialne.

Korzyści z uczestnictwa:
Dzięki nabytej wiedzy i poznanym umiejętnościom uczestnicy będą:

• umieli dokonać diagnozy zaburzeń zachowania,
• potrafili odróżnić objawy od zachowań niepożądanych,
• wdrażali odpowiednie techniki behawioralne radzenia sobie z trudnymi zachowaniami.

Superwizja – planowanie i zaczynanie terapii

Celem warsztatu jest zapoznanie uczestników z kolejnymi etapami współpracy z rodzicami w trakcie terapii dziecka i nastolatka. Szkolenie uwzględnienia najczęściej występujące sytuacje problemowe, czyli: brak współpracy ze strony rodziców, potrzeba kontroli procesu terapii, zachowania agresywne i dewaluacja terapeuty, zaprzeczanie diagnozie i potrzebie leczenia.
Plan warsztatu:
    1. Rozumienie objawu w kontekście rodziny: tworzenie się więzi oraz rodzaj odpowiedzi na podstawowe potrzeby emocjonalne dziecka (wg terapii schematu) jako warunek zdrowia lub rozwoju psychopatologii
    2. Wywiad z rodzicami jako narzędzie diagnozy i szansa na budowanie współpracy
    3. Kontrakt terapeutyczny jako narzędzie dające poczucie bezpieczeństwa w terapii
    4. Psychoedukacja jako narzędzie zmiany przekonań rodziców dotyczących psychoterapii
    5. Interwencje terapeutyczne w pracy z rodzicami zaprzeczającymi, agresywnymi i niezaagażowanymi

.

Czas trwania szkolenia: 20 godzin dydaktycznych
Odbiorcy szkolenia: psycholodzy, psychiatrzy, pedagodzy oraz studenci powyższych kierunków
Cel szkolenia:

• Zapoznanie się ze specyfiką pracy z nastolatkiem, który ma trudności w radzeniu sobie z obrazem samego siebie.
• Techniki relacji terapeutycznej
• Jaki uniknąć pułapek w relacji pacjent – rodzice – terapeuta
• Rola problemów szkolnych w terapii
• Poznanie technik pracy z niską samooceną.

Program szkolenia:

• Dlaczego nastolatki gorzej sobie radzą niż dorośli czy deficyty okresu dojrzewania
• Zbieranie wywiadu, tworzenie wstępnej konceptualizacji na przykładzie konkretnych pacjentów,
• Techniki pracy z niską samooceną,
• Rola więzi – bezpieczeństwo, akceptacja, granice w terapii nastolatka
• Trudności i pułapki w terapii nastolatka – cele rodziców i pacjentów, czy terapia w ogóle ma zajmować się szkołą.
• Forma prowadzenia zajęć:
• Krótki wstęp teoretyczny, prezentacja i omówienie przypadków, prezentacja i ćwiczenie konkretnych technik terapeutycznych indywidualnie i w grupach, prezentacje multimedialne.

Korzyści z uczestnictwa:

• Dzięki nabytej wiedzy i poznanym umiejętnościom uczestnicy będą:
• Umiejętność pracy z problemem niskiej samooceny
• Umiejętność rozpoznawania sytuacji w których konieczne jest rozróżnianie pomiędzy celem rodziców, szkoły a celami pacjenta
• Budowanie relacji terapeutycznej

Główne cele warsztatu:
W psychoterapeutycznej codzienności stosunkowo często spotykamy się z zaburzeniami lękowymi wśród dzieci i młodzieży. Koszta związane z unikaniem potrafią dezorganizować życie młodego człowieka i jego rodziny oraz odbierać mu możliwość satysfakcjonującego wzrastania. Celem warsztatu jest praktyczna nauka strategii psychoterapeutycznych pomocnych w pracy z zaburzeniami lękowymi oraz umiejętność „wystarczająco  dobrego”  angażowania rodziców w proces leczenia.  
Program warsztatu:

• Krótki wstęp teoretyczny dotyczący zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży oraz omówienie dostępnych programów leczenia.
• Planowanie terapii w kontekście środowiska pacjenta i jego uwarunkowań temperamentalnych.
• Znaczenie pracy behawioralnej w leczeniu zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży. Planowanie ekspozycji i eksperymentów behawioralnych dostosowanych do danego zaburzenia lękowego.
• Omówienie strategii poznawczych pomocnych w  budowaniu elastycznego i wspierającego myślenia. Praca nad najczęstszymi zniekształceniami poznawczymi występującymi w zaburzeniach lękowych.
• Włączanie elementów terapii 3 fali (Uważność, ACT)  w zakres strategii radzenia sobie z lękiem.  
• Rola i zaangażowanie rodziców/opiekunów w proces terapeutyczny.
• Wzmacnianie kompetencji społecznych i zasobów młodego pacjenta jako czynnik wspomagający proces terapeutyczny.

Forma: Wprowadzenie teoretyczne, omówienie zagadnień na podstawie przypadków klinicznych, ćwiczenia w grupach, odgrywanie ról.

Superwizja – rozumienie trudności w terapii

Psychoterapia fobii społecznej

Główne cele warsztatu:
Celem szkolenia jest zapoznanie uczestników z obrazem klinicznym fobii społecznej oraz z  dostępnymi programami terapii poznawczo-behawioralnej. W trakcie warsztatu będą zaprezentowane konkretne strategie terapeutyczne pomocne w pracy z fobią społeczną.  

Plan warsztatu:

• Krótki wstęp teoretyczny dotyczący obrazu klinicznego fobii społecznej oraz uwzględniania wpływu czynników środowiskowych i temperamentalnych w procesie leczenia.  
• Omówienie dostępnych programów terapeutycznych przeznaczonych do leczenia fobii społecznej.
• Nawiązywanie relacji terapeutycznej z dziećmi i nastolatkami zmagającymi się z fobią społeczną. Ustalanie (realnych) celów oraz budowanie motywacji opartej na wartościach młodego pacjenta.
• Rola pracy behawioralnej w leczeniu fobii społecznej. Planowanie i przeprowadzanie ekspozycji oraz eksperymentów behawioralnych dostosowanych do wieku i środowiska młodego pacjenta.
• Omówienie technik służących modyfikacji treści poznawczych charakterystycznych dla fobii społecznej (np. związanych z obrazem siebie jako obiektu społecznego).
• Znaczenie rozwijania umiejętności społecznych w pracy nad fobią społeczną
• Włączenie rodziców/ opiekunów w proces terapii.
• Omówienie zakończenia terapii i możliwych trudności związanych z pracą z młodymi pacjentami z fobią społeczną.

Forma: Wprowadzenie teoretyczne, omówienie zagadnień na podstawie przypadków klinicznych, ćwiczenia w grupach, odgrywanie ról.

Praca z perfekcjonizmem

Główne cele warsztatu:
Nadmierne standardy wśród dzieci i młodzieży nierzadko prowadzą do wyczerpania, braku satysfakcji, trudności z radzeniem sobie z niepowodzeniami, a także mogą wpływać na rozwój i przebieg zaburzeń osi pierwszej. Celem warsztatu jest praktyczna nauka strategii poznawczo-behawioralnych pomocnych w pracy perfekcjonistycznymi młodymi osobami. Podczas spotkania wykorzystamy także elementy terapii III fali, tak, aby pomóc pacjentom rozwijać się oraz wykorzystywać swój potencjał mniejszym kosztem.

Program warsztatu:

• Teoria oraz identyfikacja perfekcjonizmu. Omówienie źródeł nadmiernych standardów oraz wpływu środowiska na ich kształtowanie.
• Budowanie motywacji do zmiany oraz  nauka wyznaczania zdrowych standardów opartych na wartościach młodego pacjenta.
• Omówienie strategii terapeutycznych pomocnych w pracy z lękiem przed niepowodzeniami.
• Techniki pracy związane ze zmianą poczucia własnej wartości uzależnionego od osiągnięć.
• Pokonywanie prokrastynacji i unikania.
• Włączanie rodziców/ opiekunów w proces terapeutyczny.
• Najczęstsze pułapki w pracy z pacjentami z  nadmiernymi standardami.

Forma: Wprowadzenie teoretyczne, omówienie zagadnień na podstawie przypadków klinicznych, ćwiczenia w grupach, odgrywanie ról.

Czas trwania szkolenia: 20 godzin

Szkolenie przeznaczone jest dla psychologów, pedagogów, nauczycieli i osób pracujących z dziećmi i młodzieżą

Cel szkolenia: Celem szkolenia jest zapoznanie uczestników z typowymi dla dzieci i młodzieży objawami zaburzeń pourazowych. Ma ono pomóc zrozumieć sytuację dziecka, które przeżyło zagrażający incydent i takiego, które żyje w traumatyzującym środowisku. Odpowiada na pytania: Kiedy zacząć terapię traumy? Jakie warunki musza być spełnione, aby terapia była z korzyścią dla dziecka? Jak stworzyć dziecku poczucie bezpieczeństwa w relacji terapeutycznej i jak go nie nadużyć? Jakie techniki zastosować? Kiedy skierować na terapię rodzica? Omówimy także jak zaangażować rodziców w terapię i dlaczego jest to ważne.

Program:

• model zaburzeń pourazowych u dzieci i młodzieży
• objawy PTSD u dzieci i młodzieży w kontekście rozwojowym
• małe i duże traumy
• użycie metafor w terapii
• warunki niezbędne do prowadzenia terapii traumy u dziecka i nastolatka
• poznawcze i behawioralne techniki pracy z traumą
• współpraca z rodzicami podczas terapii traumy u dziecka
• wybrane trudności w terapii traumy u dzieci

Forma prowadzenia zajęć

Wprowadzenie teoretyczne, omówienie zagadnień na podstawie przypadków klinicznych, ćwiczenia w grupach, odgrywanie ról.

Korzyści z uczestnictwa:

• umiejętność rozpoznawania objawów PTSD u dzieci i młodzieży
• rozumienie sytuacji dziecka po przeżyciu traumy
• umiejętność zastosowania konkretnych technik terapeutycznych

Cel szkolenia:
Zdobycie wiedzy i rozumienie powodów eksperymentowania i rozwoju uzależnienia chemicznego i behawioralnego u młodzieży.
Konfrontacja wiedzy i przekonań na temat uzależnień ze standardami klinicznymi i rekomendacjami WHO.
Podniesienie kompetencji i umiejętności praktycznych w pracy z młodzieżą zagrożoną i uzależnioną oraz ich rodzinami.
Program szkolenia:
Ideologie i przekonania na temat uzależnień, a standardy kliniczne i WHO.
Powody eksperymentowania i przyczyny rozwoju uzależnienia wśród młodzieży.
Uzależnienia chemiczne i behawioralne oraz ich epidemiologia.
Diagnoza uzależnienia i współistniejących zaburzeń psychicznych u adolescentów.
Motywacja zewnętrzna i wewnętrzna w podjęciu terapii.
Profilaktyka i interwencja oraz terapia uzależnień.
Pierwszy kontakt z adolescentem zagrożonym uzależnieniem i jego rodziną.
Postępowanie terapeutyczne w przypadku uzależnionych adolescentów i ich rodziną.
Kompetencje placówek oświatowych i pomocowych, a placówek uzależnień.
Superwizja pracy własnej jako standard w pracy pomocowej.
Forma zajęć:
Metody warsztatowe i ćwiczenie praktycznych umiejętności, filmy video, mini  wykłady z prezentacją multimedialną. Prowadzący będzie odwoływał się do przypadków klinicznych i wieloletniego doświadczenia w pracy z adolescentami i ich rodzinami.

Superwizja – rozumienie trudności w terapii

Czas trwania szkolenia: 20 godzin dydaktycznych

Odbiorcy szkolenia: psycholodzy, psychiatrzy, pedagodzy oraz studenci powyższych kierunków

Cel szkolenia: Zapoznanie uczestników z obrazem klinicznym ADHD u nastolatków. Umiejętność przeprowadzenia diagnozy. Uczestnicy poznają techniki pracy z poszczególnymi objawami ADHD oraz metody dopasowania ich do danego pacjenta. Omówienie aspektu pracy z rodziną pacjenta.

Program szkolenia:

• Wyjaśnienie czym jest ADHD – etiologia
• Kryteria diagnostyczne według ICD-10 i DSM-5
• Nastolatek – etap rozwojowy (zadania i problemy)
  • Aspekty biologiczne
  • Aspekty emocjonalne
  • Aspekty społeczne
• ADHD w adolescencji i jego wpływ na różne obszary funkcjonowania
• Nastolatek w szkole
• Zaburzenia współwystępujące
• Przestawienie i omówienie poznawczo-behawioralnego modelu ADHD
• Najbardziej dokuczliwe objawy i sposoby radzenia sobie z nimi
  • Zaburzenia uwagi
  • Pamięć
  • Organizacja i zarzadzanie czasem
  • Impulsywność
• Konsekwencje ADHD
• Przestawienie ćwiczeń sprzyjających radzeniu sobie z objawami
• Inne obszary nad którymi warto pracować
  • Strategie rozwiazywania problemów
  • Relacje interpersonalne
  • Lęk
  • Frustracja i złość
  • Obniżony nastrój i depresja
  • Problemy ze snem
  • Substancje psychoaktywne

Forma prowadzenia zajęć: Krótki wstęp teoretyczny, prezentacja i omówienie przypadków, prezentacja i ćwiczenie konkretnych technik terapeutycznych indywidualnie i w grupach, prezentacje multimedialne.

Korzyści z uczestnictwa:
Dzięki nabytej wiedzy i poznanym umiejętnościom uczestnicy będą:

• Umieli rozpoznać ADHD
• Zaplanować przebieg leczenia
• Wdrożyć odpowiednie do objawu techniki terapeutyczne.

Terapia poznawczo-behawioralna napadów paniki

Czas trwania warsztatu: 10 godzin dydaktycznych

Cel warsztatu: Przekazanie wiedzy i kształtowanie umiejętności psychoterapeutycznych w nurcie terapii poznawczo-behawioralnej (CBT) – praca terapeutyczna z osobą dorosłą, z zaburzeniem lękowym o typie napadów paniki.

Program:

• Zaburzenie paniczne w klasyfikacji zaburzeń psychicznych DSM-5.
• Obraz kliniczny lęku panicznego oraz zaburzenia panicznego.
• Metody diagnozy psychologicznej w lęku napadowym.
• Model poznawczy napadów paniki – pogłębiona analiza.
• Budowanie indywidualnej konceptualizacji na podstawie ogólnego modelu poznawczego napadów paniki.
• Strategie poznawcze oraz behawioralne pomocne w łagodzeniu napadowych objawów lękowych.
• Trudności w CBT napadów paniki.

Korzyści z uczestnictwa: Program szkolenia umożliwia uczenie się stosowania w praktyce klinicznej kluczowych zasad terapii poznawczo-behawioralnej zaburzenia paniki u osób dorosłych, z uwzględnieniem pełnego procesu psychoterapeutycznego, od stawiania rozpoznania do podsumowania terapii. Warsztat skoncentrowany na przekazaniu treści użytecznych w praktyce psychoterapeutycznej. Komplet materiałów z zajęć na płycie CD.

Forma: Metody kształcenia wspomagające aktywny udział Uczestników. Prezentacja multimedialna, wykład konwersatoryjny, ćwiczenia indywidualne lub w parach.

Terapia poznawczo – behawioralna OCD

Czas trwania warsztatu: 10 godzin dydaktycznych

Cel warsztatu: Przekazanie wiedzy i kształtowanie umiejętności psychoterapeutycznych w nurcie terapii poznawczo-behawioralnej (CBT) – praca terapeutyczna z osobą dorosłą, z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym (OCD).

Program:

• OCD w klasyfikacji zaburzeń psychicznych DSM-5.
• Obraz kliniczny OCD.
• Metody diagnozy psychologicznej OCD.
• Model poznawczy objawów obsesyjno-kompulsyjnych – pogłębiona analiza.
• Budowanie indywidualnej konceptualizacji na podstawie ogólnego modelu poznawczego objawów obsesyjno-kompulsyjnych.
• Strategie poznawcze oraz behawioralne pomocne w łagodzeniu obsesji i kompulsji.
• Trudności w CBT OCD.

Korzyści z uczestnictwa: Program szkolenia umożliwia uczenie się stosowania w praktyce klinicznej kluczowych zasad terapii poznawczo-behawioralnej zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego u osób dorosłych, z uwzględnieniem pełnego procesu psychoterapeutycznego, od stawiania rozpoznania do podsumowania terapii. Warsztat skoncentrowany na przekazaniu treści użytecznych w praktyce psychoterapeutycznej. Komplet materiałów z zajęć na płycie CD.

Forma: Metody kształcenia wspomagające aktywny udział Uczestników. Prezentacja multimedialna, wykład konwersatoryjny, ćwiczenia indywidualne lub w parach.

Dzieci i młodzież dokonujące aktów autoagresji czy zgłaszające myśli samobójcze jest często wyzwaniem dla specjalistów. Po pierwsze, może wywoływać wiele negatywnych myśli automatycznych u praktyków, prowadzących do poczucia bezsilności, przerażenia, niepokoju o stan pacjenta. Po drugie, jest szczególnie obciążająca dla praktyka ponieważ stawia przed nim bezpośrednie zadanie ochrony zdrowia i życia pacjenta. Celem szkolenia jest zapoznanie z podstawowymi umiejętnościami terapeutycznymi pomocnymi w pracy z osobami samouszkadającymi się i zgłaszającymi myśli samobójcze.

Cele szkolenia:

• Zrozumienie przyczyn zachowań autoagresywnych oraz myśli samobójczych
• Rozpoznanie postaw własnych uczestników wobec problemu autoagresji, myśli samobójczych i prób samobójczych
• Poznanie technik pracy z młodzieżą samookaleczającą się i deklarującą myśli samobójcze

Plan szkolenia:

1. Przyczyny występowania zachowań autoagresywnych
2. Samouszkodzenia a kształtująca się osobowość w kierunku border-line
3. Funkcje samouszkodzania się
4. Postawy własne uczestników wobec problemu samouszkadzania się
5. Wsparcie i akceptacja w rozmowie z osobą dokonującą samouszkodzeń
6. Karzący rodzic, złoszczące się dziecko, odłączony obrońca – terapia schematu zachowań autoagresywnych
7. Między wsparciem a nauką nowych umiejętności – dialektyczna terapia behawioralna zachowań autoagresywnych
8. Kontrakt terapeutyczny w przypadku pracy z osobą samookaleczającą się
9. Szacowanie ryzyka samobójstwa
10. Powszechne przekonania samobójców
11. Postawy własne uczestników wobec problemu samobójstwa
12. Sposoby rozmowy z osobą zgłaszającą myśli samobójcze
13. Kontrakt terapeutyczny w przypadku pracy z osobą przejawiającą myśli i tendencje samobójcze

Forma prowadzenia zajęć

Zajęcia będą prowadzone formą wykładowo-warsztatową. W trakcie zajęć uczestnicy będą zachęcani do aktywnej pracy – praca na wybranych przypadkach, praca w podgrupach, praca na forum, odgrywanie scenek. Uczestnicy będą zachęcani do pracy na własnych przypadkach, dzięki czemu zajęcia będą umożliwiać przyjrzenie się własnej pracy. W trakcie szkolenia zostaną wykorzystane prezentacje multimedialne.

Korzyści z uczestnictwa

• Wzrost świadomości problemu samouszkodzeń i myśli samobójczych wśród dzieci i młodzieży
• Nabycie większej swobody terapeutycznej w pracy z problemowymi zachowaniami

Superwizja – rozumienie trudności w terapii

Czas trwania szkolenia: 20 godzin dydaktycznych

Odbiorcy szkolenia: Profesjonaliści zajmujący się szeroko rozumianym zdrowiem psychicznym – psycholodzy, psychoterapeuci, terapeuci uzależnień, lekarze, studenci medycyny i psychologii.

Zachowania agresywne wśród dzieci i młodzieży, w skrajnych przypadkach związane z zaburzeniami zachowania, stanowią często poważne wyzwanie dla najbliższego otoczenia.  Dotychczasowe badania wskazują na skuteczność ustrukturyzowanych interwencji behawioralnych. Częstymi wyzwaniami w takich sytuacjach jest już samo doprowadzenie do podjęcie leczenia, a w dalszej kolejności jego kontynuacja i zapobieganie przedwczesnemu przerwaniu działań terapeutycznych. Wiele interwencji o potwierdzonej skuteczności wymaga zaś dostosowania do pracy z osobą niezmotywowaną, impulsywną, doświadczającą różnorodnych trudności w codziennym życiu, z którymi agresja staje się skutecznym sposobem radzenia sobie.

Treść szkolenia opiera się na koncepcjach związanych z tzw. trzecią falą terapii behawioralnych, takich jak Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) a także Terapia skoncentrowana na współczuciu (CFT) oraz tego, w jaki sposób mogą być one pomocne w pracy z zachowaniami agresywnymi u dzieci i nastolatków. Model zawierający w sobie bezpośredni, behawioralny styl pracy, dający konkretne narzędzia do radzenia sobie emocjami, przy jednoczesnej akceptacji dla osoby i odczuć pacjenta i nastawieniu na elastyczność oraz uwzględnienie szerszego kontekstu trudności, stanowi jedną z propozycji do wykorzystania dla każdego specjalisty pomagającemu dzieciom i nastolatkom lepiej radzić sobie ze złością, aby mogły żyć i rozwijać się w zgodzie ze swoimi wartościami.

Cel szkolenia:

• Zapoznanie ze specyfiką pracy z agresywnymi dziećmi i nastolatkami w ramach tzw. trzeciej fali terapii behawioralnych
• Wprowadzenie do konceptualizacji zachowań agresywnych wg. ACT
• Planowanie interwencji terapeutycznych w pracy indywidualnej i grupowej
• Propozycje integracji dotychczasowych metod pracy z podejściem „trzeciofalowym”
• Zwiększanie elastyczności psychologicznej terapeuty

Program szkolenia:

• Wykorzystanie uważności w pracy ze złością
• Motywowanie niezmotywowanych – odkrywanie własnych wartości
• Sposoby rozwijania defuzji poznawczej
• Kształtowanie współczującej postawy wobec siebie (self-compassion)
• Zwiększanie repertuaru zachowań przy przeżywaniu złości
• Współpraca z rodzicami i szkołą

Forma prowadzenia zajęć:

• Prezentacja multimedialna
• Ćwiczenia indywidualne i grupowe
• Doświadczanie technik pracy na sobie
• Odgrywanie trudnych momentów na sesjach
• Dyskusja

Korzyści z uczestnictwa:

• Poznanie sposobów integracji dotychczasowych metod pracy z podejściem „trzeciofalowym”
• Umiejętność pracy z agresywnym dzieckiem i nastolatkiem w terapii indywidualnej z wykorzystaniem elementów Terapii akceptacji i zaangażowania (ACT)
• Podstawy umiejętności wykorzystania procesów wspomagających zmianę w pracy z grupą

Terapia schematów opracowana przez Jeffreya E. Younga, która stanowi modyfikację i rozwinięcie klasycznego podejścia poznawczo-behawioralnego, cieszy się w Polsce coraz większym zainteresowaniem, zarówno ze strony psychoterapeutów, jak i osób poszukujących pomocy psychologicznej. Terapeuci schematów  postulują skupianie się na podstawowych potrzebach psychicznych wewnętrznego dziecka  oraz wspieranie  przede wszystkim wrażliwych i potrzebujących części Ja młodego człowieka. Logiczną konsekwencją tych postulatów byłoby wspieranie małych pacjentów w taki sposób, aby móc wdrażać odpowiednie interwencje wcześniej i zapobiec powstawaniu problemów.
 
Cel szkolenia: Celem szkolenia jest zapoznanie się z teoretycznymi koncepcjami dotyczącymi terapii schematów dzieci i młodzieży. Omówione zostanie znaczenie podstawowych potrzeb, wczesnych nieadaptacyjnych schematów, trybów i strategii radzenia sobie u dzieci i młodzieży. W trakcie szkolenia uczestnicy poznają podstawowe techniki pracy za pomocą terapii schematów.

Program:

• Podstawy Terapii Schematu. Wczesne Nieadaptacyjne schematy (EMS) i strategie radzenia sobie u dzieci
• Diagnostyka i eksploracja schematów u dzieci jako element budowania konceptualizacji
• Tryby schematu w dzieciństwie (Budowanie modelu trybów u dzieci i młodzieży)
• Elementy pracy z trybami dla dzieci i młodzieży („wywiad z trybem”)
• Techniki doświadczeniowe w pracy z dziećmi  i młodzieżą (wprowadzenie)
• Ograniczone powtórne rodzicielstwo z trybami dziecięcymi, w szczególności z trybem wrażliwego i złoszczącego się dziecka
• Przebieg procesu terapii w TS

Forma prowadzenia zajęć:
Poza teoretycznym wsprowadzeniem, warsztat oferuje wiele paktycznych ćwiczęń i demonstracji   ( video i na żywo) jak również małe ćwiczenia w parach i grupach które pozwolą uczestnikom w bardziej efektywny sposób przenieść treść warsztatu do własnej praktyki

Korzyści z uczestnictwa:

• rozumienie pacjenta w ujęciu terapii schematów ( tworzenie konceptualizacji schematowej)
• umiejętność wprowadzenia przyjaznego dla dziecka języka trybów na terapię
• umiejętność zastosowania konkretnych technik terapeutycznych

Warsztat zawierać  będzie: 

• Omówienie funkcjonowania poznawczego, społecznego, emocjonalnego, specyficznych deficytów  i analizę zróżnicowania indywidualnego dzieci i młodzieży z ASD,  
• omówienie znaczenia wczesnej diagnozy 
• analizę współpracy z rodziną   osób z ASD ,  w tym analizę sytuacji związanych z trudnościami płynącymi ze strony opiekunów dzieci ( trudności w przyjęciu diagnozy, brak współpracy w zakresie kontynuacji oddziaływań terapeutycznych)  
• zaburzenia współwystępujące  i   uwzględnianie ich w planach terapii, 
• omówienie zachowań  trudnych – przyczyny i zapobieganie ich występowaniu, 
• tworzenie indywidualnego profilu funkcjonowania dziecka i młodej osoby ze spektrum w oparciu o zasoby i obszary deficytowe, 
• Wybór i modyfikacje technik terapii poznawczo behawioralnej w terapii dzieci i młodzieży z ASD (konkretne przykłady dostosowania materiałów , pomocy do potrzeb i możliwości dzieci z ASD
• Omówienie dodatkowych  technik terapeutycznych wspierających pracę z dziećmi z ASD (na podstawie doświadczenia klinicznego)
• Współpraca z przedszkolem / szkołą, jako element wspierający oddziaływania terapeutyczne, strategie do zastosowania w grupie przedszkolnej / klasie
• Wsparcie w zakresie specyficznych potrzeb i problemów starszej młodzieży z ASD (trudności w relacjach społecznych)

Metody  szkoleniowe Wykład/prezentacja, studia przypadków, przykłady z praktyki klinicznej, ćwiczenia, dyskusje, analiza materiałów. 

Blok Superwizyjny